2.2.11

ΡΟΛΟΙ

Απρόσκλητες ουσίες στων αθανάτων τις στοές
μεταμφιέζονται σε ρόλους για να ζήσουν.
Βάζουνε κόκκινο κραγιόν στα χείλη τους...
και πούδρα πάλλευκη στο μέτωπό τους.
Δεν πρέπει να φανούν... οι ιστορίες που γράφτηκαν εκεί.
Οι ραγισμένες απ' το χρόνο.
Ξεχνάνε τα σκοτάδια.
Ασάλευτοι στρατιώτες,
συναγωνίζονται με τις σκιές των σκονισμένων όπλων τους.
Ποιος πρώτος κρότος θ' ακουστεί;
Μια πράσινη φιγούρα βάζει ήχο.
Βγάζει.
Μες στα σκοτάδια.
Τα κουτοπόνηρα βατράχια γίνονται δράκοι υπνωτιστές.
Συναγωνίζονται τους εραστές.
Μια ρέουσα ουσία κάνει νάζια.
Παίζει με μυροφόρα αινίγματα.
Πέρ’ απ' τα σύρματα...
που ξέχασε να κόψει,
κινεί τα νήματα.
Πιόνια που μοιάζουν είδωλα.
Εφήμερα.
Οι ρουμπινένιοι θώρακες των ξεχασμένων ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης
ξέβαψαν...,
όταν στόλισαν πετράδια σμαραγδένια της πλύστρας Γουινεβίρης την ποδιά.
Η πράσινη σκιά δε ξεχωρίζει.
Παιδιά που γέννησε η Φύση.
Τα σκοτάδια!
Μια μπαλαρίνα πρίμα,
με πιρουέτες προσπερνά τις σιλουέτες μιας σκιάς.
Τα σκοτάδια!
Χέρια απλώνονται ανοιχτά.
Αγγίγματα που ανατριχιάζουν παιδιά που ζητιανεύουν.
Η αλαζονεία της ορφάνιας τρόμαξε την ελεημοσύνη.
Τα βρέφη βάζουν ήχο.
Βγάζουν.
Τους λείπουν δόντια.
Στα σκοτάδια... είναι όλα μαύρα.
Τα νύχια τους, αγγίζουν τις χορδές μιας μητρικής κιθάρας.
Τις κόβουν.
Σπάνε τα κάγκελα της φυλακής.
Καλούπια ψάχνουν.
Τρέχουν.
Δε φτάνουν.
Ανάβουν τα σκοτάδια!
Εξαϋλώνονται οι σιλουέτες μιας σκιάς, στις ίδιες θέσεις παραμένοντας.
Τα φώτα!
Στα σκοτάδια;
Άναψαν για μια πρόσκληση!

4 σχόλια:

madame_obscure είπε...

Σαν παραμύθι σε ποίημα, Σοφάκι... κάτι από αγγλικούς μύθους και Σαιξπηρ...ξέρεις, λίγο από Άμλετ, και τα λόγια ενός ήρωα που δεν εμφανίζεται μέσα στο έργο, αλλά υπάρχει κάπου εκεί, με τους δικούς του μονολόγους και τη δική του τρέλα...

...ας κάνουμε το ποίημα θεατρικό μονόλογο κι ας υποθέσουμε πως το απαγγέλει μία προσωπική σου Lady Godiva.. θα ταίριαζε πολύ ;)

Βέβαια, επειδή ένα έπος δε λέει αν δεν τελειώνει με θάνατο, διάβασε ένα ποιηματάκι που βρήκα στο ίντερνετ

Hymn To Death - William Cullen Bryant


Oh! could I hope the wise and pure in heart
Might hear my song without a frown, nor deem
My voice unworthy of the theme it tries,—
I would take up the hymn to Death, and say
To the grim power, The world hath slandered thee
And mocked thee. On thy dim and shadowy brow
They place an iron crown, and call thee king
Of terrors, and the spoiler of the world,
Deadly assassin, that strik’st down the fair,
The loved, the good—that breath’st upon the lights
Of virtue set along the vale of life,
And they go out in darkness. I am come,
Not with reproaches, not with cries and prayers,
Such as have stormed thy stern insensible ear
From the beginning. I am come to speak
Thy praises. True it is, that I have wept
Thy conquests, and may weep them yet again:
And thou from some I love wilt take a life
Dear to me as my own. Yet while the spell
Is on my spirit, and I talk with thee
In sight of all thy trophies, face to face,
Meet is it that my voice should utter forth


Υ.Γ. 1

..πάντως το σκοτάδι φαίνεται πολύ χαρωπό μέσα από το ποίημά σου.. σαν μια γιορτή για όλους τους.. σκοτεινιασμένους της γης (και όχι μόνο). Το σκοτάδι στηρίζεται στα μεταφορικά και κυριολεκτικά, ερωτικά και μη όργια.. αν δεν υπήρχε η κραιπάλη, θα γινόταν η κόλαση παράδεισος.. ε, ξεφτίλα, να θες να ξεσαλώσεις και να στο χαλάει η μελαγχολία.. βρε ουστ.. εμείς θα πάμε στην κόλαση, και θα περάσουμε και σούπερ ;)

Υ.Γ. 2

Από τα παραμύθια σε ποιήματα, ας περάσουμε από τα παραμύθια σε πίνακες... γράψε Arthur Rackham στις εικόνες του google. Μου αρέσει πολύ :)

Άτη Σολέρτη είπε...

Γειά σου αδερφάκι!
Ναι, κάπως έτσι το είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα. Η ουδέτερη πτυχή της ύπαρξης που παρατηρεί το θέατρο των αντιφάσεων. Η ματιά μου πλήρως απογυμνωμένη (πολύ εύστοχη η παρομοίωση με τη Lady Godiva!), αφημένη στο έλεος μιας παράστασης! Ξέρεις, μιας απ' αυτές τις παραστάσεις που συνεχώς παρατηρούμε όλοι μας και συμμετέχουμε κιόλας καθημερινώς όσο ζούμε, δεδομένου ότι κάθε ανθρώπινη φιγούρα παίζει το έργο της, στην παράσταση της ζωής της.
Όμως η παράσταση κάποτε τελειώνει. Και εκεί έρχεται ο θάνατος είτε με την κυριολεκτική του μορφή, είτε με τη μεταφορική, μέσα από τη συνειδητοποίηση μιας αλήθειας. Αυτό που τόσο αποκρουστικό και σκοτεινό κάποτε φάνταζε στα φωτεινά μυαλά, ξάφνου γίνεται ένα μ' αυτά. Και οι ρόλοι αλλάζουν. Ίσως να έφταιγε η θέαση.
Ίσως και να μην αλλάζουν!
Τότε είναι που τα "φώτα"... στα "σκοτάδια"... ανάβουν για μια πρόσκληση!
Τώρα το ποιος τρομάζει ποιόν... δεν φαίνεται, γιατί εδώ η αυλαία κλείνει!

Αποκατάσταση μιας γιορτής με φωτεινά σκοτάδια, χαρωπά όπως λες κι εσύ, αφιερωμένη σε όλους τους σκοτεινιασμένους της γης (και όχι μόνο)!
Ευχαριστώ πολύ Άντζυ μου για την παρέα, για την αποδοχή της πρόσκλησης!
Το πάρτυ μόλις άρχισε... η Κόλαση είναι μακριά... ακόμα! χαχα!

Υ.Γ. Δεν τον ήξερα τον Bryant. Σκοτεινά ρομαντικός! Θα προσπαθήσω να βρω να διαβάσω κι άλλα δικά του... Ο Rackham επίσης φοβερός! Πως με ξέρεις! Merci beaucoup pour les suggestions! Πολλά φιλάκια!

Δημήτρης Μαχαίρας είπε...

Κατήλθα σε μέρη σκοτεινά ....

Και συνάντησα την μορφή σου …….
Μορφή ακαθόριστη μέχρι να πάρει ένα αβέβαιο σχήμα …….
...Στο σκοτεινό χάος σε συνάντησα ….
Θάνατος και αναγέννηση μαζί ……
Μέσα από το χάος το σκοτεινό δημιουργούνται όλα ….Θα βυθιστείς σαν τον κεραυνό μέσα στο καυτό μου σκοτάδι, όπου θα φλογιστούμε και θα καούμε για πάντα …

Δημήτρης Μαχαίρας

Άτη Σολέρτη είπε...

Δημήτρη, ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη!
Πολύ ωραία τα λόγια σου!
Μένει μόνο να συναντήσουμε την κατάλληλη μορφή σε εκείνα τα σκοτεινά μέρη... ή φωτεινά...
Άλλωστε, όλα σχετικά είναι.
Να είσαι καλά! Καλή σου νύχτα!